در ذكر شعراى رسول خدا صلى اللّه عليه و آله همانا بيشتر از اصحاب رسول خدا طبع موزون داشتند و شعر نيكو مىگفتند . و بسيار كس از ايشان پيغمبر را مدح گفته‌اند - چنان كه ان شاء اللّه در شرح حال اصحاب رسول اللّه از پس اين كتاب مرقوم مىشود - ، و همچنان در كتابى كه خاص ذكر شعراى عرب مىشود شعراى پيغمبر نيز ياد كرده مىآيد ، در اين مجلد اول از كتاب دوم ناسخ التواريخ شرح حال اين جماعت مىرود كه به شعراى پيغمبر نامبردار شده‌اند . شرح حال اعشى نخستين ايشان اعشى باشد اين لقب از بهر آن داشت كه نابينا بود چه اعشى نابينا را گويند ، و كنيت او ابو بصير است و اين كنيت به روش عرب نيز كارى نزديك به تفأل است و نام او ميمون بن قيس بن جندل است ، همانا هفده ( 17 ) تن از شعراى عرب را اعشى لقب بود . اول : اعشى باهلى كه عامر نام داشت . دوم : اعشى بن نهشل كه اسود بن يعفر نام داشت . سيم : اعشى بن ربيعة بن ذهل شيبانى كه عبد اللّه بن خارجه نام داشت . چهارم : اعشى همدان كه عبد الرّحمن نام داشت . پنجم : اعشى ، هو طرود بن سليم . ششم : اعشى از قبيلهء بنى تميم .